Bijna 94 jaar is ze nu, mijn oma. Als mijn vader en ik haar op komen zoeken, staat ze al te zwaaien voor het raam en als we op de 2e verdieping aankomen staat ze wild aan de deur te trekken. ‘Ik mag er niet uit!’ piept ze lichtelijk gepanikeerd. ‘Ga je mee naar de stad oma?’. Instemmend knikt ze ja. We melden bij de verzorging dat we haar even meenemen naar de stad. Is ze er even uit. Tijdens het praatje met één van haar begeleiders op de afdeling, scharrelt ze onrustig met haar rollator rond. Als we de chip uit haar kraag halen, in geval van ontsnapping, voelt ze behoorlijk warm aan. Waarschijnlijk heeft ze de winterjas, die ze aan heeft, al de hele middag aan. ‘Ik kom hier vanavond niet meer terug!’ zegt ze resoluut. Aangezien we dit gewend zijn reageren we er maar niet meer op.

Onderweg moppert ze over allerlei dingen waar we geen touw aan vast kunnen knopen. Ze wil in elk geval geen onderwijzeres meer zijn bij de onderwijzeres. Weten we dat ook weer. Onder het lopen zwabbert het oranje vlaggetje dat aan haar rollator vast zit heen en weer. ‘Eugeria, ik woon hier’ staat er op. Dit omdat het haar al menigmaal is gelukt om in het tehuis te ontsnappen. Haar alias is inmiddels Houdini.

Als we eenmaal bij Van der Valk in de lobby zitten en een cappuccino wordt gebracht, begint ze met het scheppen in de suiker. Er verdwijnen minimaal drie volle scheppen suiker in haar cappuccino. We zijn te laat met ingrijpen als ze er ook koffiemelk in doet. In enkele seconden is de cappuccino op. ‘Dan hebben we nog wat aan de dag’, had ze in goede gesteldheid gezegd. Dat weet ze nu niet meer.

Wanneer we terug naar het tehuis gaan, passeren meerdere opties om haar zonder gezeur achter te laten. Ze wilde immers niet meer daar blijven. Alle plannen konden echter weer over boord worden gegooid. Het voordeel van haar mentale toestand maakt namelijk dat ze haar voornemen om niet te willen terugkeren al weer is vergeten. Bij binnenkomst wordt ze warm onthaald door de liefdevolle verpleging en is ze blij om weer thuis te zijn. Ik geef haar een knuffel en met een gerust hart vertrekken we weer naar huis. Respect voor alle hulpverleners die met demente bejaarden moeten werken.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment