Gisteren heb ik samen met een vriendin kaartjes gekocht voor een Halloween-Night attractie. Ik heb er nu al zin in! Een hele avond lekker de acteurs en mijn vriendin laten schrikken, of is dat niet de bedoeling? Sowieso ben ik niet zo goed met het inschatten van attracties. Een paar jaar geleden heb ik met mijn toenmalige vriendje (hierna: Mattje) drie maanden door Amerika gereisd. Daar hebben we onder andere in Florida enkele Disneyparken bezocht. Met name het park Disney Epcot is mij goed bijgebleven.

Epcot is één van de parken van Disney World, en is wat meer op volwassen mensen gericht dan de andere parken, daarom hebben we voor dit park gekozen. Er zijn negen spectaculaire attracties en daaromheen zijn er verschillende gebouwen waarin landen zijn vertegenwoordigd, die allen presenteren waar hun land bekend om is.

Omdat het oktober was, werd er iets speciaals georganiseerd. Elk jaar wordt er namelijk een food en wine festival gehouden en dit jaar werd het voor de 15e keer gehouden. De naam zegt het al, veel wijn en eten. Elk land had zijn eigen standje waar je eten en wijn kon kopen. Zo hebben wij een Belgische wafel gegeten, kreeft uit Ierland, taco’s uit Mexico en ijs uit Italië. Allemaal erg lekker, en we hebben het allemaal binnen kunnen houden. Zelfs Mattje, die na zijn trip naar Mars helemaal van slag was. Waarom was hij van slag? Het ging als volgt…

Eén van de attracties bestond uit een ‘lancering naar Mars’. De naam doet het één en ander vermoeden, maar toen we er heen liepen, konden we niet helemaal inschatten wat nu precies de bedoeling was. Het enige wat we zagen was dat we een keuze moesten maken uit een pad met ‘groen’ of ‘oranje’. Geen idee wat het was dus hebben wij dit aan één van de medewerkers nagevraagd. Groen was voor de beginner die niet zo’n heftige ritje kon hebben en dot voor het eerst deed. Oranje was een stuk heftiger dan groen en je moest wel wat kunnen hebben voordat je erin wilde. Ik twijfelde geen moment en vertelde dat we voor oranje gingen. Mattje keek een beetje benauwd maar liet zich niet kennen dus ook hij ging voor oranje. Al wachtende in de rij vroeg Mattje zich af wat precies ‘heftig’ betekende. Ik wees hem erop dat er zelfs 70+ bejaarde mensen in de rij stonden van oranje en dat het dus vast niet zo veel voor zou stellen.

Eenmaal binnen werden we welkom geheten door de ‘commandant’. Hij vertelde in een filmpje wat er allemaal ging gebeuren. Overigens werd de ‘commandant’ nagespeeld door de hoofdinspecteur van CSI New York, Mack, dus de geloofwaardigheid van dat programma daalt nu zwaar. Het was een testritje om te kijken hoe wij het als ‘astronaut’ in de ruimte zouden doen. Een simulatie dus. Na de uitleg werden we naar de simulator geleid. Ons ‘team’ bestond uit vier mensen en zo zaten we ook naast elkaar in een pilotenstoel. Ik snap niet dat die hele dikke Amerikanen daarin passen, het was best krap! Mack zou ons vertellen wanneer we op de knoppen moesten drukken. Mattje raakte al een beetje in paniek want hij wist niet goed wanneer hij op welke knop moest drukken. Toen we in de stoel zaten, werden we ingesloten door het besturingssysteem. Het gaf een erg claustrofobisch gevoel want nu was er geen ontsnappen meer aan. We moesten en zouden de testrit maken. Mattje begon zenuwachtig om zich heen te kijken. Mack zei dat je dat vooral niet moest doen, anders kon je gedesoriënteerd raken. We werden gelanceerd, tenminste, zo voelde het! Ken je die tekenfilmpjes dat bij iemand de wangen zo flapperen als ze met hoge snelheid ergens heen rijden? Nou, dat gebeurde bij ons ook. Een harde snelheid wisselde zich af met een ‘zweef’-gevoel. Terwijl Mack ons instructies gaf, moesten wij proberen ons ‘schip’ op Mars te landen.

Eenmaal geland feliciteerde Mack ons dat de missie was geslaagd en dat we nu klaar waren om echt naar Mars te gaan. Daarna werden we naar de uitgang geleid. Het duurde even voordat ons ‘team’ naar de uitgang kon, want Mattje, die in het midden zat, zat nog wat verdwaasd om zich heen te kijken. Toen we richting de uitgang liepen was hij erg stil en keek hij wazig voor zich uit, terwijl kleine kinderen, die dezelfde rit hadden gemaakt, enthousiast aan hun ouders vertelden hoe gaaf ze deze attractie vonden….

Gelukkig kwam de kleur in zijn gezicht naar een half uur terug en konden we de dag door het park weer vervolgen.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment