‘Gaan jullie zo ook mee naar het ontmoetingscentrum? Er wordt een film afgespeeld over het tbs-systeem in Nederland.’ Vraagt de secretaresse als ze onze werkkamer binnenkomt. Vragend kijk ik mijn kamergenoot aan. ‘Hoezo, film?’ Vraag ik hem. Ik ben op het werk en ga pas over een paar dagen op vakantie maar mijn hoofd had kennelijk al een vlucht eerder genomen. Mijn kamergenoot legde uit wat er aan de hand was. Wat bleek, de man van de Jumbo-reclame heeft meer kwaliteiten dan zich elke keer voor lul laten zetten door Max Verstappen en zijn gezellige placebo-gezin. Hij is naast zijn schnabbelwerk ook nog acteur, iets met een film over vroeger en varen op een bootje of zo, en regisseur. Voor dat laatste kwam hij vandaag een bezoek brengen aan ons. De beste man heeft namelijk een film geregisseerd van een bestaand boek. Normaal gesproken is dat niet echt mijn feestje, aangezien ik enorm veel van boeken lezen houd en een boek verfilmen voelt dan een beetje op iets natekenen wat al geschilderd is, het origineel is altijd beter. Om de Jumbo-man toch het voordeel van de twijfel te geven en omdat het niet heel betrokken overkomt om een film te laten zien voor twee man en een paardenhoofd (ja ja, het is kop maar taal-technisch moet het echt een hoofd zijn kennelijk), hebben de collega’s en ik ons van onze beste kant laten zien en hebben we ons braaf gemeld bij het ontmoetingscentrum.

Daar aangekomen bleek er een enorm scherm te staan en waren alle stoelen naast elkaar en in rijen gezet. De zaal was ook feestelijk aangekleed en een enorme berg prikkels kwam tegelijk op mij af waardoor ik nog wat drukker werd dan normaal. Ken je die facebookfilmpjes over ochtendmensen die gelijk wakker zijn en rondjes kunnen dansen en heel veel praten? Ik ben er zo één. Gelukkig zijn mijn collega’s inmiddels een beetje aan mij gewend en kunnen ze het een groot deel van de tijd wel hebben, zij het niet dat er een mannelijke collega net zo druk is als ik. Knabbel en Babbel zijn niets vergeleken met ons als wij weer aan de lunchtafel zitten en elkaar op zitten te naaien met opmerkingen. We vullen elkaar dan aan zoals yin en yang waarbij hij steeds een iets wat ongepaste of schunnige opmerking eruit knalt en ik er dan nog een opmerking overheen maak om hem af te zeiken of te shockeren, met als resultaat verbaasde en hoofdschuddende collega’s. Ons kun je dan oprapen van het lachen maar dat zal dan wel met het verschil van humor te maken hebben.

Terwijl iedereen een plekje zocht, ging Babbel naast mij zitten. Een collega ging gelijk in protest; ‘Nee nee, jullie gaan echt niet naast elkaar zitten! Jullie kunnen nog geen vijf minuten je mond houden, laat staan een hele film lang!’ Net als tijdens mijn schoolperiode haalde ik mijn schouders op en trok de blik; mij krijg je hier niet weg, waarop Babbel beloofde dat we dit keer niet de tent zouden afbreken, althans, niet de eerste 1,5 uur. Dit zou ik nooit zeggen, nooit dingen beloven die je naar alle waarschijnlijkheid toch niet waar kan maken. Nog geen seconde later sprong hij op en liep weg. Na een eerste zucht van opluchting ging de betreffende collega weer zitten. Deze opluchting duurde niet lang want even later kwam Babbel terug met een schaal intens gekleurde zoete cakejes om uit te delen. De secretaresse sprong vervolgens op en riep hem een halt aan. ‘Nee, geen cakejes! Daar zit heel veel suiker in! Ik moet nog de hele dag met jullie!’ Waarop Babbel en ik in lachen uitbarstten. Ik legde haar uit dat we de koffieronde in de ochtend over hadden geslagen dus dat er best een cakeje of twee of drie van af kon. Nadat Babbel de schaal had teruggezet ging hij weer naast mij zitten.

Inmiddels werd het steeds drukker en leek het erop dat de film, of althans de aankondiging, bijna ging beginnen. Helaas begon het erop te lijken dat de secretaresse gelijk had wat betreft die cakejes want Babbel bleef druk doen en grapjes maken waarop de secretaresse nadrukkelijk zuchtte en aan ons vroeg of er aan ons ook een uitknop zat, waarop Babbel zich naar haar toe draaide en met een stalen gezicht zei; ‘Jazeker, die zit daar, maar daar moet je niet op drukken maar aan trekken’, terwijl hij ondertussen naar zijn kruis wees. Daar had de secretaresse niet van terug. Volledig uit het veld geslagen draaide ze zich weer om terwijl wij niet meer bijkwamen van het lachen. Ze heeft daarna wel 1,5 uur rustig de tijd gehad om het geheel te overdenken want wij hebben ons tijdens de film keurig gedragen.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment