Enkele keren in het jaar keer ik terug naar de thuisbasis, ook wel Hotel Mam & Pap genoemd. Ik citeer hè, niet mijn woorden. Wanneer ik daar ben is het weer ouderwets samen ontbijten, praten over wat ons allen bezighoudt en ons verbazen over wat er allemaal in de wereld gebeurt. Een ander ritueel wat steevast bij mijn bezoek hoort is een wandeling door het natuurgebied wat achter Hotel Mam & Pap ligt. Een tijdje geleden kwamen mam en ik terug van het wandelen en stond de buurman in de tuin. Uiteraard heb ik het dan over zijn eigen tuin want de buurman is sinds enkele jaren een beetje bang voor mij. Om het beeld van de buurman kort te schetsen; alfamannetje van eind 40, luxe BMW sportserie op de oprit en knappe vrouw waar hij erg gek op is. Wat is er gebeurd waardoor mijn buurman een lichte angst voor mij heeft ontwikkeld?

Een tal van jaren geleden, toen zusje en ik nog thuis woonden, liep er vrij frequent een tam konijntje in onze tuin. Gezien de regelmaat van verschijnen hadden we het konijntje ook een naam gegeven, Snuffie. Het leek erop dat Snuffie ooit ergens was ontsnapt want hij was handtam. Als Snuffie in de tuin verscheen, snelden mijn zusje en ik naar de broodtrommel om boterhammen te pakken en aan Snuffie te voeren. Toen mam het zat werd dat ineens al het brood op was, legde ze voortaan wat oud brood apart zodat wij dat aan Snuffie konden voeren. Als hij dan naar ons toe kwam huppelen konden we hem aaien terwijl hij het brood uit onze hand knabbelde. Superschattig. De liefde leek wederzijds want Snuffie bleef terugkeren.

Op een zomerse dag, een paar weken later, zagen we Snuffie weer door de tuin huppelen. Geschrokken keek ik toe, want het leek erop dat Snuffie zijn pootje had geblesseerd. Het huppelen zag er niet meer zo soepel uit en hij leek ook wat schuwer te zijn geworden. Het buurjongetje wist daar enkele dagen later een verklaring voor te geven. Hij vertelde wat beschamend dat hij met jeu de boules-ballen aan het spelen/gooien was geweest en dat Snuffie ‘ineens’ langs liep, waardoor een bal op zijn pootje terecht is gekomen. Right! De kans dat Snuffie zo achterlijk was, is kleiner dan dat mijn buurjongetje bewust een bal richting het konijn heeft gegooid. Ik vertrouwde het niet maar was te verbaasd om adequaat te reageren. Inmiddels heb ik dat wel geleerd dus een sneer kun je verwachten.

Enfin, Snuffie bleef gelukkig wel terugkeren en leek zich steeds meer op zijn gemak te voelen. Totdat op een dag Snuffie niet meer langskwam in onze tuin. Dagen, weken heb ik uit het raam staan staren, maar geen spoor van Snuffie te bekennen. Verdrietig kon ik alleen maar gissen naar wat er met Snuffie was gebeurd. Ik moest accepteren dat ik hier de rest van mijn leven mee zou moeten dealen…. Of toch niet? In december kwam het verlossende antwoord. Wat bleek? De buurman zag een mank konijn in zijn tuin lopen, twijfelde geen moment en pakte de luchtbuks om het konijn af te schieten! Dit kwam ter sprake toen mijn vader met de buurman sprak over Snuffie. Ik was in alle staten! Hoe kon hij!? Verdriet en woede gingen door mij heen, zeker toen ik hoorde dat Snuffie uiteindelijk in de container is geëindigd. Ik zou de buurman krijgen…

Aangezien het december was, kon ik de buurman mijn boodschap het beste duidelijk maken via een kerstkaart. Ik zocht mijn mooiste foto van Snuffie op, inmiddels beschikte ik over een hele collectie, en printte deze met de tekst ‘fijne kerstdagen’ op een kaart. Aan de binnenkant schreef ik de tekst; ‘Ja, voor jullie wel fijne kerstdagen, maar niet voor Snuffie. Hoe komt dat toch?? Ik weet wat je gedaan hebt…oog om oog’, of iets van soortgelijke strekking, het is al even geleden. Geïnspireerd door de film ‘I know what you did last summer’ leken mij deze woorden wel duidelijk. De kaart stopte ik in een envelop en om mijn woorden kracht bij te zetten, deed ik er nog wat bukskogels bij. Werd het toch een soort van kogelbrief. De kaart heb ik vervolgens bij de buren in de brievenbus gedrukt.

Uiteindelijk hebben de buren mijn ouders ingelicht over wat ik had gedaan. Het verklaarde trouwens gelijk waarom de buurvrouw zich angstig achter de buurman verschool toen ik wat later die week aanbelde om iets af te geven aan de buurman wat mam had geleend. Inmiddels ben ik over mijn verdriet heen en heeft de buurman ‘sorry’ gezegd. Ook heb ik moeten beloven dat ik mijn buurvrouw niets aan zou doen. Ze zijn tot op heden niet verhuisd.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment