Afgelopen vrijdag was het eindelijk zover. Samen met een vriendin gingen we naar Halloween Night @ Vasim, het engste spookhuis van de Benelux! Het thema was ‘The Forbidden Floor’ en bij het kopen van de tickets was te lezen dat we vooraf een gezondheidsverklaring moesten tekenen. Gegarandeerd dolle pret dus!

Al de hele week luisterde ik ‘This is Halloween’ van Marilyn Manson in de auto, probeerde ik ‘IT’ van Stephen King ergens illegaal te downloaden. Is overigens niet gelukt, ik ben een ramp als het om dit soort darkweb-zaken gaat. Je hoeft me dus hiervoor niet te laten arresteren. En ben ik gaan hardlopen op het liedje ‘Pennywise’ van Angerfist. Een betere voorbereiding kon zeg maar niet. Voordat mijn vriendin en ik afreisden naar De Vasim haalden we herinneringen op aan spookhuizen en, ja hoor, attracties. Shit, daar was ik inderdaad niet zo goed in!

Wanneer ik afgelopen jaren de revue laat passeren met als thema Halloween/spookhuizen, kan ik mij geen moment bedenken waarbij ik ook maar enige angst of spanning voelde. In Universal Studios vond ik de attractie ‘The Mummy’ wel geinig maar, dan kwam vooral omdat het een achtbaan was die achterstevoren over de kop ging en mijn toenmalige vriendje keihard aan het gillen was. Ik zat er overigens naast te gniffelen, dus ik vond het wel leuk. Nu ben ik sowieso niet iemand die snel onder de indruk is van iets, Ik citeer; ‘Op de grootste natuurparken, de mooiste watervallen en de mooiste gebouwen reageer jij onverschillig of in het uiterste geval met ‘wel leuk’, terwijl je helemaal uit je dak kan gaan bij het programma ‘supersize versus superskinny’. Ik snap niets van jou’, aldus een goede vriendin. Dus hoopte ik dat vanavond verandering in mijn gemoedstoestand zou bewerkstelligen.

Aangekomen op de parkeerplaats liepen we naar de ingang. ‘Zie rechts, daar staat er één. Die zal zo wel op ons af komen rennen’ zei mijn vriendin wat droog. Ik stond perplex. Het werd nog een hele klus om haar straks bang te maken, vreesde ik. Ze had wel gelijk want tot aan de ingang werden we belaagd door professioneel opgeflufte acteurs, het zag er erg mooi uit. Eenmaal binnen werd ons kaartje gescand en kregen we een bandje om. Bij het inschrijven merkte ik dat er links van mij iemand heel dicht tegen mij aan stond. Mijn vriendin stond rechts… Hmmm…. Ik keek naar links en zag dat ‘the Creep’, een jonge gast, lange witte labjas, bloeddoorlopen littekens op zijn gezicht geplak, naast mij stond. Als een automatisme trok ik weer mijn schouders op en ging verder met inschrijven. Zowel the Creep alsook mijn vriendin keken elkaar verbaasd aan. Nul reactie, sorry, ik mis echt iets.

Toen we bijna het spookhuis in konden en we bij de hekken waren gaan staan, kwam er een dikke vrouw aangescharreld met een gezicht vol bloed en enorme puisten. Waarschijnlijk een acteur, althans, dat hoop ik voor haar. Ze ging vlak voor mijn vriendin staan en bleef kijken waarop mijn vriendin zei; ‘je hebt niet echt een mooie huid hè.’ Waarop de vrouw boos keek en terug sneerde; ‘nee, jij mag er zijn!’ Voornemen 1, geen ruzie maken met de acteurs of zorgen dat je de rest van de avond de zak bent, leek nu al te mislukken. Gelukkig was het tijd om naar binnen te gaan. Samen met 3 bange kuikentjes (lees; 3 tienerzusjes vol angst) gingen we het spookhuis binnen.

Het spookhuis bevatte veel smalle gangen en kleine ruimtes. Ik was onder de indruk hoe mooi alles was ingericht. Irritant was wel het vele gegil, zowel door de deelnemers als door de acteurs hetgeen elkaar uiteraard weer versterkte. Daarnaast zagen de acteurs er inderdaad best creepy uit, wat ik dan weer fascinerend vond. Ik wil nu ook kleurlenzen, supervet! De acteurs grepen ook af en toe naar de deelnemers wat resulteerde dat één van de bange kuikentjes tegen mij aan viel en ik door haar trui heen het angstzweet kon voelen, gadver. Waarom lieten we hen ook al weer vooroplopen? Het was dolle pret om al die bange mensen te zien en te horen, al vond ik het wel een tegenvaller hoe snel de hijgende mummie bij de deuropening uit het veld was geslagen. Achteraf begreep ik van mijn vriendin dat mijn opmerking ‘jemig, wat stinkt die gast uit z’n mond!’ hoorbaar is geweest voor de mummie en dat hij dit niet heel grappig vond. Onbegrijpelijk, wat verwacht je dan? Het is een mummie, die liggen al jaar en dag in een sarcofaag en dat is niet bevorderlijk voor je adem dus nu had je een goed excuus.

Binnen twintig minuten stonden we bij de uitgang. Wat verdwaasd keken we om ons heen. Was dit het nou? Ik meende dat we iets verkeerds hadden gedaan. Waar waren de clowns? En waar was de gek met de kettingzaag die achter je aan gaat rennen? Uit navraag bleek dat mijn voorstellingsvermogen de avond een stuk groter en wilder had gemaakt dan de realiteit bleek te zijn. Dit gebeurt mij wel vaker. Iets wat teleurgesteld maar wel onder de indruk van de hele opmaak van mensen en het gebouw besloten we om de avond gepast af te sluiten met een warme chocomel met slagroom bij het café om de hoek.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment