De vader van een vriend ligt op sterven. Er is geconstateerd dat hij kanker heeft. Het is terminaal en dus is hij opgegeven. De artsen geven hem hooguit drie weken tot twee maanden voordat hij zijn laatste adem zal uitblazen. Toen ik dit hoorde schrok ik erg. Het aankomende verlies komt dan ineens heel dichtbij en er is nog maar een korte periode om afscheid te nemen. Ik wilde graag deze vriend steunen en vroeg me af hoe ik dit het beste kon doen. Zou ik op bezoek gaan? Of zou dat te belastend zijn? En wat zou ik dan mee kunnen brengen? Vooral die laatste vraag bleef in mijn hoofd hangen. In Nederland is het nog steeds traditiegetrouw dat als je op bezoek bij iemand gaat, je iets voor die persoon meebrengt als dank voor de gastvrijheid. De vader had echter nog maar kort te leven dus wat kun je voor zo iemand meebrengen? Hij kan niets meenemen naar het, als het al bestaat, hiernamaals. Het enige waar je deze man gelukkig mee zou kunnen maken is wat extra tijd met zijn geliefden. Helaas is het niet mogelijk om mensen extra tijd ‘cadeau’ te geven. Lijkt me trouwens praktisch ook erg ingewikkeld.

Terwijl ik daarover aan het nadenken was, realiseerde ik wat met enige regelmaat tegen andere mensen vertel; ‘Je leven is geen generale, het is gelijk voor het echt’. En dat is natuurlijk ook zo. Je leeft maar één keer. Tenzij je in reïncarnatie gelooft maar voor de zekerheid haal ik liever nu vast alles uit het leven. Er wordt verschillend gedacht over het nut van het leven, maar één ding is zeker, we komen met niets en gaan met niets, en in de tussentijd proberen we ons maar zo goed mogelijk te vermaken. Centraal staat daarbij het geluk van jezelf, en als het even kan ook dat van anderen. Eerder werd vaak de term YOLO (you only live once) gebruikt, het nastreven van je optimale eigen geluk, maar als we dat allemaal na zouden streven dan zou het een behoorlijk egoïstische bedoeling worden, waarbij ik me niet kan voorstellen dat iedereen daar even gelukkig van zou worden. Alleen aan jezelf denken is dus geen win-win. Jezelf wegcijferen is daarentegen ook niet de bedoeling als je toch maar één keer op aarde mag rondscharrelen. Op zoek dus naar de gulden middenweg.

Waar ik mij gruwelijk aan kan storen is aan de mensen die op ‘pauze’ staan. Zij die hun leven aan zich voorbij laten gaan. Als beelddenker denk ik dan terug aan de musical die ik ooit op de basisschool hebt moeten uitvoeren. Er waren altijd wel mensen die het prima vonden om de hele voorstelling lang een boom te spelen. Een boom! De achterliggende gedachte was veelal; lekker makkelijk en ik val niet op (lees: laag percentage kans om op m’n bek te gaan). Je moet er toch niet aan denken dat je leven net zo veel betekenis heeft als een boom tijdens de musical?! Die doen niets! Toch zijn er veel mensen die wel zo hun leven inrichten. En van dit soort mensen zijn er een heleboel, zelfs hele bossen (haha, veel bomen maken immers een bos). Denk maar eens aan je collega die totaal geen plezier meer heeft in haar werk maar niet op zoek gaat naar wat anders omdat ze anders bang is haar contract voor onbepaalde tijd op te zeggen. Of mensen die willens en wetens vast blijven houden aan hun bestaande relatie, terwijl het nest allang onder de boom ligt, de echtelieden niet meer gelukkig zijn maar toch bij elkaar blijven omdat kiezen voor de ongelukkige en ongemakkelijke zekerheid minder beangstigend is dan het nieuwe maar onbekende. Het is misschien te vergelijken met een plantje wat verpot moet worden om een grote en mooie plant te worden. Als deze mensen geen verandering aan durven te brengen in hun leven, zullen ze hun hele leven in een klein potje blijven zitten, waardoor zij nooit hun hoogtepunt weten te bereiken. En door als boom achteraan het podium te staan zijn ze niet eens gezien door het publiek.

Wat ik hiermee wil zeggen; Het is zo enorm zonde om je door angst te laten leiden. Angst zorgt namelijk voor verkramping waardoor je de mogelijkheden die op je pad komen niet meer ziet. Natuurlijk is er ook een kans dat je flink op je bek kunt gaan, maar er is geen mens doodgegaan aan het nemen van een andere baan of het uitmaken van een relatie. Al is dat uiteraard wel afhankelijk van je relatie en wederhelft, er lopen nogal wat moordlustige gekkies rond weet ik uit ervaring, maar dat terzijde. Daarnaast zijn wij mensen flexibel genoeg om ook om te gaan met tegenslagen. Het spreekwoord ‘waar een deur dichtgaat, gaat een raam open’, klinkt misschien vreselijk maar is niet voor niets al eeuwen oud. Je leeft maar één keer dus zorg ervoor dat je volledig in bloei komt te staan.

Voordat ik te ver afdwaal in mijn verhaal wil ik terugkomen op de vader waarvan zijn leven bijna voorbij is. Zijn tijd is bijna om en hij moet dealen met alle keuzes die hij in zijn leven heeft gemaakt. Ik kan je zeggen dat deze man veelal zijn hart heeft gevolgd bij het maken van zijn keuzes en daarom kan hij zichzelf een gelukkig mens noemen. Mensen hebben het meeste spijt van dingen in hun leven die ze niet hebben gedaan. Keuzes die zij (niet) hebben gemaakt op basis van angst en het verlies van zekerheid in plaats van door te luisteren naar hun hart en gevoel. Ontneemt jezelf niet de kans om iets beters en mooiers voor jouw huidige situatie in de plaats te laten komen. Want doe je wat je deed, dan krijg je wat je altijd al kreeg.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment