Over ruim een week ga ik een paar dagen weg naar Bologna, een plaatsje in Italië. Voor degene die hebben geslapen tijdens topografie. ‘Wat doe je het tweede weekend van november?’ vraagt mijn reisgezelschap. Ik check mijn agenda en zie een leeg weekend. Geen tennis, geen etentjes, geen wedstrijden, helemaal niets. Ik zie opties. Uiteraard weet ik als jurist dat je nooit zo maar ergens ‘ja’ op moet zeggen en altijd bedenktijd moet vragen. Hij vertelt dat hij dat weekend in Bologna voor zaken zou zitten en dat we nog steeds een keer wijntjes zouden gaan drinken. Of ik zin heb om ook die kant uit te komen. Nu weet ik dat de Italiaanse wijn erg goed smaakt en dat ik dat weekend niets te doen heb, dus twijfel ik geen moment en check de mogelijke vluchten. De jurist in mij heeft inmiddels plaats gemaakt voor de enthousiaste en impulsieve HSS’er (high sensation seeker, leg ik nog wel een keer uit) en binnen een uur heb ik alles geregeld waardoor er nu een reisje Bologna in het verschiet ligt.

Nu ben ik al eens eerder in Bologna geweest met een goede vriendin, dus de omgeving is mij niet geheel onbekend. Ik herinner mij het theater van de anatomie, al wist ik pas na het opzoeken via google op ‘lijken aan het plafond’ de naam, de vele terrasjes en de gezellige winkeltjes. Wat mij ook nog goed is bijgebleven is de lokale bevolking. Misschien dat het aan ons lag, hoogstwaarschijnlijk maar ik heb geleerd dat je beter de schuld buiten jezelf kunt leggen, maar heel soepel verliep het contact destijds niet…

Sowieso gaat er altijd wel wat mis als mijn vriendin en ik op pad zijn en vaak hebben we dan ook, meestal onbewust, ergens de tent afgebroken. Worden we niet gefouilleerd op het vliegveld door grote dikke negervrouwen, excuus, dames met een andere etnische afkomst en een grote schaduw, dan worden we wel achterna gezeten en bedreigd door Marokkaanse Italianen, in onze ogen dan. Wat gebeurde er nu anno 2009 in omgeving Bologna waardoor ons beeld van de bevolking daar compleet verpest is geraakt?

We reden met de trein vanaf Bologna naar Ravenna. Dit leek ons interessant want Dante (lees; kunstenaar, dichter en moraalfilosoof) lag daar begraven, en hopelijk ligt hij daar nog steeds, wij hebben hem in ieder geval niet weggehaald. Aangezien Ravenna ook nog ooit de hoofdstad van het Ostrogotische Rijk is geweest (nee, dit leg ik niet uit voor de mensen die hebben liggen slapen tijdens kunstgeschiedenis, check Wiki maar), was onze nieuwsgierigheid gewekt. Genietend van de mozaïeken decoraties op gebouwen en pleinen hebben we zo ongeveer de hele dag op het terras gezeten. Je moet doen waar je goed in bent, bij ons is dat overal de koffie drinken. Gelukkig hadden we geen last van de M.A.F., gebruik maken van de volledige naam maffia leek ons op dat moment niet een heel goed idee, dus tot aan het einde van de middag verliep de dag redelijk vlekkeloos, behalve het wakker worden door de seksende buren. Volgens mij werden er zelfs zweepjes gebruikt waardoor mijn vriendin de kamer niet meer uit durfde.

De terugrit verliep heel wat minder prettig. De trein was nog niet vertrokken of er kwam een groep Marokkaanse Italianen binnen. Wij hoopten stiekem dat ze ons niet zouden zien en door zouden lopen, maar helaas, ze gingen bij ons in de coupé zitten. Wederom zijn we er niet in geslaagd om ons aan voorwaarde 1; geen ruzie maken met de mensen of zorgen dat je de rest van de dag de zak bent, te houden. Daar bleef het echter niet bij. Constant probeerden ze onze aandacht te trekken door lawaai te maken, te knipogen en andere trieste dingen te doen, hierna plan A genoemd. Ze probeerden zelfs in ons gezichtsveld te gaan zitten om zo onze aandacht te trekken. Geïrriteerd keken we elkaar aan. Waarom waren we niet in de stiltecoupé gaan zitten? Oh ja, die was er niet! Toen zij erachter kwamen dat plan A niet werkte, zetten zij plan B in, via de verbale route contact maken. ‘What’s you’re name?’ Riep steeds één van de jongens waardoor wij beiden de ‘irritatie’-blik gaven en ons afvroegen of mensen in Nederland ook zomaar ineens iemands naam gaan vragen. Zou je antwoord geven? Ik dacht het dus niet.

Toen ze eenmaal doorhadden dat het vragen naar onze naam ook geen reactie teweeg bracht, gingen ze voor het ultieme plan C. Geïrriteerd maar wel nieuwsgierig vroegen we ons af waar ze nu mee op de proppen zouden komen. Het leek erop dat ze ons nu met hun muziek wilden overtuigen, althans, daar leek het gesprek heen te gaan. Ons Italiaans is niet zo best maar dit begrepen we nog wel. Net toen we dachten dat het niet kanslozer kon, klonken begintonen van het liedje Survivor (Beyonce en co) door de coupé. We gierden het uit van het lachen. Dachten die jongens nu serieus indruk te maken met deze muziek?! Het enige Italiaans, of eigenlijk latijn, wat toen nog in ons opkwam was contradictio in terminis.

Het harde lachen bleek trouwens voldoende want ze taaiden uiteindelijk af en gingen in een andere coupé zitten. Na de M.A.F. hadden we dit ook weer overleefd. Ik ben benieuwd wat Bologna ons dit keer gaat brengen.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment