‘Jij bent echt gestoord!’ zei de secretaresse afgelopen week op donderdagochtend tegen mij. Ik corrigeerde haar met dat ik ‘prettig gestoord’ een meer passende term vond aangezien hier nog iets positiefs uit te halen was. Wat was nu de reden dat ze dit tegen mij zei? De aanleiding lag in haar vraag wat ik afgelopen woensdagavond had gedaan. En ik moest toegeven, die avond was inderdaad een beetje uit de hand gelopen. Sterker nog, de planning werd die avond compleet overhoopgegooid door…. mijzelf. Dit gebeurt mij over het algemeen wel vaker en ik gooi het op de impulsiviteitsdrang. Ik had namelijk het goede voornemen om te gaan hardlopen en daarna lekker op de bank te gaan liggen onder een deken met Netflix aan. Even nietsdoen, want ik was de laatste tijd al erg druk geweest, zowel op het werk als in mijn hoofd. Ik kan je nu al vertellen, van dit hele plan is dus niets gekomen.

Normaal gesproken ga ik redelijk op tijd van werk terug naar huis. Dit om te voorkomen dat ik in de file sta, net als ongeveer de helft van Nederland. Zo voelt het tenminste als we weer met z’n allen op dezelfde snelweg staan te koekeloeren. Zodra ik thuis kom, trek ik meestal gelijk mijn hardloopkleren aan. Dit met name omdat ik vaak na een half uur in huis hangen geen zin meer heb om te gaan lopen, want ik heb een hele fijne bank. Maar als ik mijn hardloopkleren aan heb, vind ik het zonde om deze uit te trekken zonder wat gedaan te hebben. Het motiveert, zeg maar, op mijn manier dan.

De betreffende woensdag werd dat onmogelijk gemaakt door een afspraak die laat op de middag stond gepland. Uiteraard belandde ik de terugweg midden in de spits. Op woensdag? Jazeker, deze is tegenwoordig ook aanwezig op woensdag. Thuis aangekomen zag ik dat het buiten al wat schemerig werd en ik merkte dat mijn hoofd al bezig was met allerlei excuses om niet mijn hardloopkleren aan te gaan trekken, laat staan te gaan rennen. Nu had ik die ochtend ook al keivroeg (lees; half 8) getennist dus uiteindelijk won ik het van mijzelf en plofte ik met pizza op de bank. Die pizza heb ik overigens wel zelf moeten halen dus een stukje sportief wandelen heb ik alsnog gedaan, wel bijna 500 meter.

Nadat ik de pizza, uiteraard maar voor de helft opgegeten, ik vraag me nog steeds af waar mijn wansmaak soms vandaan komt, lag ik op de bank onder mijn dekentje wat te zappen. Ik realiseerde me dat ik sinds de laatste aflevering van The Blacklist in het bekende zwarte gat was gevallen en keek wat kansarm rond in de woonkamer. De piano flirtte echter al de hele tijd met mij en aangezien Netflix mij op dat moment niet meer kon redden ben ik gezwicht voor haar charmes. Het is een erg gevoelig instrument dus het zal wel een vrouwelijk object zijn. Ik begon te spelen en, al zeg ik zelf, ik was lekker bezig. Op een gegeven moment was ik zo op dreef dat ik er zelf bij ben gaan zingen en hopend dat de buren niet thuis zouden zijn. Uiteindelijk is het zelfs zo ver gegaan dat ik wat nummers ben gaan opnemen met mijn telefoon, iedereen heeft immers recht op zijn eigen gekke vijf minuten.

Nu ben ik nogal perfectionistisch aangelegd en was eigenlijk geen enkele opname om aan te horen, waarop ik besloot om live-versies van de betreffende liedjes op YouTube te zoeken en zo wat te werken aan mijn vocale kunsten. Vanaf dit moment, of eigenlijk al wat eerder, maar goed, dit was wel hét moment vind ik zelf, liep het dus uit de hand. Bij het zoeken vond ik namelijk ook de karaokeversie van het betreffende liedje. Zachtjes zong ik de tekst mee en naarmate ik het liedje vaker luisterde, zong ik steeds iets harder mee. Ik dacht terug aan de zanglessen van afgelopen jaar (ik had een weddenschap verloren, leg ik nog weleens uit) en bedacht me dat je voor optimaal zangresultaat het beste kon gaan staan, hetgeen ik deed. In het begin stond ik er nog wat bescheiden maar na een tijdje raakte ik helemaal in mijn element en zong ik verschillende nummers uit volle borst mee. Te laat realiseerde ik mij dat het inmiddels buiten donker was geworden en ik het gordijn en het raam niet dicht had gedaan wat resulteerde dat ongeveer alle flatbewoners aan de overkant die thuis waren, konden genieten van mijn optreden. Volgens mij heeft het er heel raar uitgezien, een serenade aan mijn computer.

Nu ik zo bezig ben de betreffende woensdagavond te beschrijven, begrijp ik wel steeds meer dat de secretaresse dit wat raar kan vinden. Het is misschien ook niet heel gebruikelijk en ach, het is misschien gestoord maar ik heb een geweldige avond gehad!

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment