Een paar weken geleden heeft iemand mijn hart gebroken en als ik dit zo opschrijf klinkt het als een understatement van de eeuw want het voelde wel 10.000 keer zo erg. Niet in termen als vertrapt of vermorzeld, maar nog erger. Zie eens voor je, een man die een hele dure prachtige vaas in zijn handen heeft, symboliek voor de relatie, en deze vlak voor jouw ogen uit zijn handen laat vallen. Zet er nog een slow motion onder en je ziet in enkele tergende seconden de vaas de grond raken en in miljoenen stukjes uit elkaar vallen. Het was duidelijk geen Ikea-vaas want als ervaringsdeskundige weet ik dat deze in ongeveer tien stukken kapot valt en dan kun je hem nog prima lijmen. Nee, deze vaas is geruïneerd en het komt nooit meer goed, of je moet een puzzelexpert zijn en niets beters met je tijd te doen hebben. Leren leven met de pijn en hopen dat het wegtrekt is het enige wat je nu kunt doen. Iedereen doet dat op zijn of haar eigen manier. Veel mensen proppen zich vol met voedsel of gaan maximaal afleiding zoeken door bijvoorbeeld extreem veel te sporten. Alles om maar niet de pijn en het verdriet te voelen. Nu sport ik al behoorlijk veel en ben ik een moeilijke eter dus moest ik wat anders verzinnen.

Die middag, terwijl ik het filmpje van de vallende vaas voor de 1000e keer door mijn hoofd laat gaan, variërend van de normale versie tot die met slow motion, liep ik door de stad te bedenken hoe ik het beste met de pijn kan dealen. Ineens wist ik het! Briljant plan gewoon! Er verscheen een lach op mijn gezicht en ik versnelde mijn pas op weg naar de winkel.

Binnen aangekomen liet ik het idee nog even kort de revue passeren. Ik ken mijzelf en impulsiviteit is nog net niet mijn tweede naam, maar niets in mij zei dat ik dit niet moest doen. Een vriendelijk ogende dame kwam uit het magazijn tevoorschijn en vroeg wat ze voor me kon betekenen. Ik legde haar kort uit wat de bedoeling was. Ze keek me enkele seconden bedenkelijk aan maar kon zich uiteindelijk in mijn denkwijze vinden. ‘Weet je het zeker?’ vroeg ze. Ik knikte instemmend en gaf aan dat ik dit had verdiend. Ze haalde het toestemmingsformulier onder de balie vandaan en gaf aan dat ik dit in moest vullen. Dit om de aansprakelijkheid van de winkeleigenaar volledig uit te sluiten.

Nadat ik mijn handtekening had gezet, uiteraard onder een valse naam en vals telefoonnummer want ze had immers niets gecheckt, en had aangewezen welke versie mijn voorkeur had, liep ze naar achter en kwam even later terug met het pistool in haar handen. Ze legde me de procedure uit waarna ik mocht gaan zitten. Volgens haar was het zo gebeurd maar ik zette voor de zekerheid toch even mijn telefoon op stil. Straks werd ik afgeleid en ik moest en zou mijn taak voltooien. Met een steriel doekje werd nog even alles gepoetst en werd alles in gereedheid gebracht. Al met al duurde het geheel nog geen minuut en mocht het resultaat er wezen. De dame keek mij vol tevredenheid aan en gaf zichzelf een compliment door te vertellen dat dit wel echt een prachtwerkje was geworden. Ik keek in de spiegel en beaamde wat de dame zojuist zei. Het ziet er erg mooi uit.

Nadat ik had afgerekend (zij een pistool en ik reken af haha) liep ik tevreden naar buiten. Het zal er ongetwijfeld wat rood uit hebben gezien maar vanaf dat moment ben ik de trotse eigenaar van 2 extra oorbellen in mijn linkeroor!

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment