Doordat mijn reisgenootschap afgelopen week weer een bak ellende over zich heen heeft laten storten, of zelf heeft veroorzaakt want ik ben niet op de hoogte van de details, ging mijn reisje naar Bologna deze week niet door. Nu kan ik daar zwaar ellendig over doen, zij het niet dat ik ooit het boek over de wet van de aantrekkingskracht heb gelezen en inmiddels alles aan het lot overlaat. Overigens een heerlijk gevoel, ik ben zelden zwaar op de hand meer. Kennelijk bepaalde het lot dat afgelopen week anders zou moeten lopen dan hoe ik hem had ingezet. Helemaal prima, ik keek er vol verwachting naar uit.

De week is inderdaad anders gelopen dan verwacht. Een korte samenvatting; maandagmiddag stond ik lekker crea bea te schilderen tijdens een niet nader te noemen uitje waarbij weer eens is bewezen dat portretten schilderen niet mijn specialiteit is. Ik vond het schilderen van mijn woonkamer al een enorme klus (lees; 1 muur, 1 kleur) laat staan iets te doen waarbij meerdere kleuren op een oppervlakte terecht moesten komen. Uiteraard ben ik een kei in eigenwijs zijn want toen de kunstenares mij een handje had geholpen, ben ik er met een dikke laag verf weer overheen gegaan. Stukje zekerheid als het om portretrecht en authenticiteit gaat, zeg maar.

Dinsdag besloten mijn vriendin en ik dat het wel een goed idee was om een retourticket naar Lanzarote te boeken voor aankomende zaterdag. Ze was al de hele week bij mij en aangezien we elkaar nog niet zat waren, kon er nog wel een uitstapje achteraan worden geplakt. Daarnaast keek ik stiekem een beetje uit naar Bologna dus dit voelde als een pleister op de wond, al verder ben ik niet zwaar op de hand.

Woensdagavond heb ik mij mogen aansluiten bij een etentje onder voorwaarde dat ik mij voordeed als een compleet ander persoon. Nu is liegen totaal niet mijn feestje en kan ik dat hooguit als ik maar enigszins bij de waarheid blijf maar dit was toneelschool voor gevorderden. Ik hoorde mijzelf praten en heb me er wonder boven wonder uit kunnen kletsen, maar echt heel comfortabel was het niet. Daten onder een andere naam is een stuk eenvoudiger. Enfin, weer iets om af te vinken dat uit de comfortzone was.

Over donderdag kan ik niet te veel zeggen behalve dat ik wat streken heb uitgehaald waar ik zeker niet trots op ben. Achteraf gezien was het vooral kinderachtig dus chapeau voor degene die mij zo ver heeft weten te krijgen, want de laatste keer dat ik in deze staat verkeerde kan ik mij niet meer herinneren. Aan de uitlokker valt dus ook een verwijt te maken. Doe me dat nooit meer aan! Mijn vriendinnen vonden het trouwens wel stoer. Als ik wat meer over de schaamte heen ben vertel ik het misschien ook nog wel een keer.

Vrijdag heb ik de voorbereidingen voor mijn vakantie gedaan en moest ik nog even op de blaren zitten die ik donderdag heb opgelopen. Eerst de koffer ingepakt, toen alles overgepakt naar een kleinere tas want kennelijk heeft Ryanair weer de bagagevoorschriften aangepast.

Inmiddels is het zaterdag, zijn we in het hotel aangekomen en zit ik te chillen op het balkon terwijl mijn vriendin onder de douche staat. Over die badkamer gesproken. Waarom hangt er een telefoon naast de badkamerdeur? Als ik in dat bad onderuit pleur kan ik daar toch never nooit bij? En als ik tijdens het uit bad stappen uitglijd, kan ik er nog steeds niet bij want dat ding hangt op ooghoogte!

Uiteraard heeft zich vandaag ook weer het nodige voorgedaan waarbij mijn vriendin zich heeft laten grijpen door de opscheptang. Iets met onhandig en uiteindelijk een bloedende hand, hoe krijgt ze het voor elkaar, we op dit moment nog steeds niet in het bezit zijn van een handdoek, niemand door ons meer de fitnesszaal in durfde (Angerfist wordt niet door iedereen gewaardeerd) en we als waardering een fles cava op de kamer mochten ontvangen. Vijf jaar samen, wat gaat de tijd toch snel. Ook is het ons opgevallen dat niet iedereen doorheeft dat we op vakantie zijn. Ik ben vandaag zeker drie keer door een zeker iemand gebeld om een update te krijgen over zijn leven maar ondanks het omroepen van de stewardess, het schreeuwen tijdens de aquafitness door het animatieteam en de harde Zumba muziek tijdens deze gesprekken werd mij niet eens gevraagd waar ik in godsnaam uithang. Gelukkig ben ik niet zwaar op de hand maar een beetje verbaasd was ik wel. Ach ja, soms hebben we aan onszelf al de handen vol en vergeten we weleens de rest.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment