Meestal ben ik heel positief ingesteld, maar af en toe heb ik last van een enorme golf van pessimisme. Maandagavond was zo’n avond. Dit keer was ik enorm teleurgesteld in de mensheid, althans het gedeelte wat in Engeland woont en geen grenzen kent. Het lukte me ook niet om mezelf op te beuren, en om mij heen kijken maakte het alleen maar erger. Wat was er nu gebeurd en wat was de aanleiding?

Afgelopen maandagavond zaten mijn vriendin en ik namelijk nog in Lanzarote in een 4 sterren plus hotel waarbij het kennelijk gebruikelijk is om all inclusive te verblijven. Mijn vriendin en ik zijn niet zulke vreetkezen dus een halfpension leek ons meer dan voldoende. Het grotendeel van de hotelgasten, allemaal Engelsen en hier en daar een verdwaald Duits stel, dacht hier kennelijk anders over gelet op de oranje bandjes terwijl wij getagd waren met een zwarte band. Ziet er ook stoerder uit, zo’n zwart bandje. All inclusive betekent uit ervaring ook veel dikke Engelsen. Uiteraard willen niet vooroordelen, lang niet iedereen heeft namelijk zijn of haar gewicht onder controle om verschillende redenen en deze mensen wil ik ook absoluut niet tegen het zere been aan schoppen, dus gaven we de hotelgasten een eerlijke kans. Voor de extra nuance, ik heb het in onderstaande dus over de dikke Engelsen die zichzelf doelbewust volproppen en gieten, niet degene die er niets aan kunnen doen.

Eenmaal bij het zwembad neergestreken begon het nare Engelse geknauw al. ‘Hey mate, wanna have a beer!?’ Werd er luid over het zwembad geschreeuwd naar iemand, en toen duidelijk werd waar dit bier werd gehaald zagen we een paar grote mensen met grote schaduwen in de rij staan, wachtend op de drank. Aangezien deze mensen kennelijk niet van wachten hielden ging het dan ook met twee bekers en een hotdog tegelijk. Goed, dorstige mensen. Kan gebeuren, niet op letten.

‘Waarom kijkt iedereen zo naar ons?’ vraagt mijn vriendin na een tijdje. Verrek, we werden zo ongeveer door de helft van alle zwembadgasten begluurd en aangestaard. De vraag stellen is hem beantwoorden zou mijn kamergenoot zeggen en ik bekeek de zwembadgasten eens stuk voor stuk. Wat ons opviel is dat er geen enkele badgast in maat 36 zou passen. Sterker nog, bij de meesten zou maat 48 nog aan de krappe kant zitten. Aan de leeftijd lag het niet, want die varieerde van 20 tot 65 jaar. Mijn blik bleef hangen op iets wat achter de prullenbak lag. Ik bekeek het geheel nog eens goed en begon te lachen. ‘Wat lach je?’ vraagt mijn vriendin. ‘Zie ik het nu goed of ligt daar een enorm dikke vrouw op een ligbed de aquajoggende mensen te filmen?’ We keken elkaar aan en schoten in de lach. Dit gebeurt niet!? Zou ze denken dat door het kijken naar sport ook je calorieën verliest? Dan mag ze nog wel even filmen!

Aan het einde van de middag besloten we dat het tijd was om onszelf naar de fitness te slepen voor een work out. Er stonden twee hardloopbanden naast elkaar. Over hardlopers zijn doodlopers gesproken. Mijn vriendin was wat later begonnen met lopen, keek op mijn scherm en zette de loopband op maximale snelheid. ‘Wat doe je?’ Vroeg ik verbaasd. ‘Even wat calorieën inhalen want ik loop achter op jou.’ zei ze met trotse blik waarna ze volle bak aan het lopen ging. Na vijf minuten doodgaan haakte ze al weer af en zette de band op een normaal tempo. Ondertussen hadden zich verschillende mensen voor het raam van de fitness geschaard om vol bewondering en/of ongeloof te kijken wat er binnen gebeurde. Ook deze mensen waren in het bezit van een enorme massa aan vlees en vet, en het zag er niet aan af dat ze op korte termijn de gym in zouden gaan. Kennelijk dachten zij ook dat kijken genoeg was, bleven er wel een kwartier lang staan loeren en in het Engels tegen elkaar knauwen. Stom toeval dat deze grote schaduwen hier stonden. Kan gebeuren, betekent nog niets.

De volgende dag bij het zwembad werd het er niet beter op. We lagen tegenover een Engels stel wat er al niet heel sexy uitzag, maar op het moment dat ik een blik op de man wierp om hem beter te bekijken stak hij zijn dikke vinger diep in zijn grote neus. Gadver! Het plaatje werd compleet toen ik in mijn hoofd er een smakkend geluid bij maakte. Vol verbijstering lichtte ik mijn vriendin in. ‘Heb je al gezien wat er vlak tegenover ons ligt?’ En ik keek een stukje verder. Daar lagen twee hele grote mensen waarbij, als je niet naar het hoofd keek maar alleen naar het lichaam, het niet eens duidelijk werd of het om een man en een vrouw ging. Ook zij zaten, al etend, te loeren naar ons. Ik wendde mijn blik af en stelde voor om wat anders te gaan doen. Dit was te shockerend voor één dag.

Na weer een rondje gym hadden we ons opgefluft om voor de laatste keer bij het diner aan te sluiten. We besloten aan de zijkant van de zaal te gaan zitten om nog een laatste keer onze blik op de hotelgasten te werpen. Het werd er niet beter op. Mensen schoven hun eten naar binnen alsof hun leven ervan af hing, en even waande ik me in een soort jungle waar mensen aan het vechten waren om eten. Borden puilden uit, drank vloeide rijkelijk en in een razend tempo werd het bord leeggeharkt. Werd er niet gegeten dan zaten mensen stilletjes tegenover elkaar zonder ook maar een woord te wisselen. Gespreksstof op? Ik begon mij van alles af te vragen. Zouden deze mensen nu echt gelukkig zijn? En bestaan er wel bejaarde dikke mensen of gaan ze allen vroegtijdig heen? En zo belandde ik dus in de pessimistische dip en besefte ik mij dat de mensen die meedoen met mijn lievelingsprogramma Supersize vs Superskinny echt bestaan. Ik heb me gelukkig wel ingehouden om een handtekening te vragen.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment