Bovenstaande woorden heb ik de afgelopen twee weken met enige regelmaat uitgesproken. De DJ uit voorgaande blogs blijkt namelijk een boefje te zijn. Ik maak er expres een verkleinwoordje van want vergeleken met mijn omgeving is ongeveer alles peanuts. Doordat we elkaar nu wat beter leren kennen, vertelt hij mij steeds meer over zijn verleden. Nu ben ik niet heel snel onder de indruk en ken ik heftige verhalen uit mijn omgeving, dus van een snelheidsboete of wat discussiëren met de politie op straat word ik niet warm of koud. Zelf ben ik immers ook niet altijd een heilige geweest. In mijn bloed schuilt zelfs de georganiseerde misdaad, denk ik soms. Niet dat ik dit expres doe, bij mij gebeuren dit soort zaken altijd per ongeluk. Het begon al op de basisschool….

Elke vrijdagmiddag was het thuiskomen een feest. Oma was dan altijd bij ons thuis en bakte dan pannenkoeken voor tussen de middag. Die betreffende vrijdagmiddag kwam mijn zusje huilend thuis. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg oma. ‘Dat rotjoch uit mijn klas heeft tijdens de gymles de deur van de kleedkamer tegen mijn hoofd aan geslagen’, kwam er met horten en stoten uit. Dikke tranen van verdriet biggelden over haar wangen en even leek het of ze ontroostbaar was. Nu ken ik de betreffende jongen (hierna; Schurft, gewoon omdat het lekker bekt, je er moeilijk van afkomt, het enorm veel jeuk geeft en het toch onder een ziekte valt) redelijk goed en wist ik dat hij wel vaker dit soort asociaal gedrag had vertoond. Daarnaast was dit niet de eerste keer dat hij mijn zusje lastig heeft gevallen en ik vond zelf wel dat de maat vol was. Aan deze terreur moest een einde komen, en wel die middag!

Tijdens het pannenkoeken eten begon ik een plan van aanpak te bedenken. Aangezien mijn zusje en ik die middag weer naar school moesten, zou Schurft daar ook aanwezig zijn. Zijn locatie was dus bekend. Nu weet ik als ervaringsdeskundige dat je op het schoolplein niemand in elkaar mag slaan want dan krijg je problemen met de juffen en meesters. Iets met verantwoordelijkheid van de school of zo, dus ik bedacht dat ik hem beter kon pakken buiten de hekken van de school. Het moest ook na schooltijd gebeuren want ik had die middag afspraken op school. Vrijdagmiddag was namelijk bestemd als creatieve middag, ik stond bij handenarbeid ingeschreven en in die tijd nam ik het freubelen met papier mache heel serieus. Het uitleggen dat Schurft met zijn poten van mijn zusje moest blijven, moest dus aan het einde van de middag gebeuren.

Tijdens het knippen van de kranten, dat hoort bij papier mache, vertelde ik mijn vriendinnetje over mijn plan. Ze vond het echt briljant dat ik Schurft te grazen wilde nemen want Schurft had haar ook al een paar keer lastiggevallen. Sterker nog, ze wilde eigenlijk wel graag een steentje bijdragen aan het geheel. Nu kan ik goed delegeren dus had ik haar een taak toebedeeld. Ze mocht op de uitkijk staan. Inmiddels was ik begonnen aan het beplakken van de ballon die aan een balk hing zodat ik, wanneer het papier mache gedroogd was, deze makkelijker kon schilderen om er een hoofd van te maken. Nogmaals, dit is een hele serieuze taak dus ik ging hier volledig in op en had alleen maar oog voor mijn ballon. Wat ik niet doorhad was dat ondertussen mijn vriendinnetje de rest van de klas had ingelicht over mijn plan. Iedereen deelde de mening dat Schurft eens even goed op zijn falie moest krijgen en sommigen vonden deze gelegenheid wel een mooie kans om ook een bijdrage aan het geheel te leveren. Resultaat; na schooltijd, buiten de poort stond ik Schurft op te wachten, samen met dertien andere klasgenoten. Dit was niet helemaal het plan zoals ik het had uitgewerkt, maar goed, we stonden er klaar voor.

Onze uitkijkpost gaf aan dat Schurft nog steeds in de school verbleef dus we moesten nog even wachten. Inmiddels was een klasgenoot in de boom geklommen met het plan dat hij vanuit de boom op Schurft zou springen, dat begreep ik ook niet helemaal want volgens mij waren we met dertien man wel sterk genoeg om hem tegen te houden. Ineens kregen we een teken van de uitkijkpost dat Schurft eraan kwam. Maar wat bleek, we waren verlinkt door de klassenmuts en Schurft kwam niet alleen, hij had de juffrouw meegenomen en angstig verschool hij zich achter haar terwijl zij naar ons toe kwam lopen. ‘Wat zijn jullie van plan?’ vroeg de juffrouw. ‘Nou, het leek mij wel een goed idee om Schurft een paar klappen te geven zodat hij eens voelt wat hij steeds bij anderen doet’, zei ik als woordvoerder namens de groep. De juffrouw gaf aan dat we op school zo niet met elkaar om konden gaan waarop ik antwoordde; ‘En daarom wachten we ook buiten de poort van de school, dan hoeven jullie je daar niet druk over te maken’. Waarop de juffrouw mij verbaasd aankeek. ‘Is dit jouw plan?’ vroeg ze na een paar bedenkelijke seconden. Vol trots kon ik dat beamen waarop er weer een stilte viel. De klasgenoot in de boom bewoog en op dat moment ging de blik van de juffrouw over van verbaasd naar stomverbaasd. ‘En jij wilde zeker vanuit de boom aanvallen… jongens, dit kan toch niet!?’ Waarop de juf en ik vervolgens in een discussie verzeild raakten over grenzen, wraak en het idee over oog om oog, tand om tand waarop ze uiteindelijk vroeg; ‘Hoe kunnen we dit nu oplossen?’ Mijn idee om Schurft even vijf minuten voor mijzelf te hebben vond ze ook al geen goed idee dus kwam ze met het voorstel dat hij aan ieder van ons zijn excuses moest aanbieden. Ik had het vermoeden dat dit het meest haalbare was in deze situatie dus op dat moment had ik mij er maar bij neergelegd, maar toen de juffrouw niet keek en Schurft wel, maakte ik de intens bedreigende beweging zoals ik dat op de maffia-films had gezien. Wijzend naar mijn ogen en daarna naar hem, kippenvelmomentje.

Schurft had nu wel door dat er met mij niet te sollen viel. Sinds dat moment heeft hij zich keurig als spook gedragen want ik heb hem nauwelijks meer gezien. Overigens ben ik niet veel veranderd. Kom je aan mijn familie of vrienden, dan pak ik je. Al is dan wel het streven om dit alleen te doen en niet met dertien man sterk 😉

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment