Al een hele tijd heb ik de televisie afgezworen. Het nieuws kijk ik ook niet meer. Allemaal veel te deprimerend. Mensen leven kennelijk van de ellende van anderen. Positief nieuws komt namelijk zelden voorbij. Ja, misschien op Shownieuws maar dat vind ik helemaal pulp van het niveau riool. Vooral die presentatrices zijn niet om aan te loeren met hun opgeflufte hoofden. Voordat ik weer afdwaal, er is een reden dat ik begin over het nieuws. Radio luister ik namelijk wel, en zo af en toe krijg ik een glimp mee van wat er allemaal in Nederland gebeurt.

Vanmorgen hoorde ik tot mijn grote verwachting, verbazing zou hypocriet zijn want we weten allemaal dat het weer een keer zou gebeuren, dat Dean Saunders weer naar de gevangenis moest. Ik kroop achter de computer en zag op nu.nl een bericht over de beste man. De titel van het artikel luidde; Dean Saunders hoopt een paar kilo af te vallen in de gevangenis.[1] Ik viel nog net niet van mijn stoel. Een gevangenis is toch bedoeld om stoute mensen vast te zetten ter bescherming van de maatschappij? Daarnaast is het de bedoeling dat de dader in de periode van gevangenschap over zijn leven na gaat denken en voornemens gaat creëren om na deze periode niet meer van die idiote dingen uit te halen zodat hij wéér vast komt te zitten. Van dat laatste heeft Dean niet echt iets begrepen want als doorgewinterde crimineel geeft hij in het artikel aan dat hij bekend is met het Nederlandse detentiesysteem. De reden dat hij dit keer moest brommen is overigens dat hij niet wist dat je plastische chirurgie aan specialisten over moet laten. Gelukkig weet Dean inmiddels dat eigenhandig je vriendin een gebroken kaak bezorgen toch niet helemaal het wenselijke effect geeft en dat een verdoving niet voor niets wordt ingezet bij operaties. Overigens wist ik al lang dat Dean wel van een robbertje vechten houdt. Een paar jaar geleden hebben Knuttie en ik dat zelf aan de levende lijve mogen ondervinden tijdens een uitje naar het casino.

‘Ik wil naar de uilen!’ mauwt Knuttie als we net een tijdje door het casino aan het lopen zijn. Het was de eerste keer in onze carrière dat we een bezoekje brengen aan het grote casino in Nijmegen. Vooraf hadden we elkaar op lopen naaien dat de Japanse maffia rondliep in het casino en dat, als we ze zouden zien, we in vijf minuten weer buiten zouden staan. Niet dat de maffia iets van ons wil, maar je kunt niet genoeg voorzorgsmaatregelen nemen op een locatie waar veel geld in om gaat. Heel stoer hebben we bij de kassa een tegoed van tien euro gekocht waarvan Knuttie al de helft in een gokautomaat met uilen heeft gestopt. Ik heb nog nooit iemand in zo een korte tijd verslaafd zien raken aan een gokkast. ‘Nee, we gaan even naar beneden want daar komt dadelijk één of andere gast optreden’, zei ik tegen haar. Knuttie sputterde nog wat tegen maar uiteindelijk liep ze mee naar de ruimte waar het podium staat.

‘Wie komt er eigenlijk optreden?’ vroeg ze aan mij. Ik keek op de poster die aan de pilaar hing en zag een hoofd van een grote kale man met daaronder de naam Dean Saunders. Aangezien ik een paar maanden in Amerika had rondgereisd waren Popstar, The Voice en nog meer van die vreselijke programma’s volledig langs mij heengegaan. Inmiddels kan ik dit ook met opluchting zeggen. ‘Geen idee wie die gast is, maar laten we eens kijken of hij een beetje kan zingen’. Ondertussen vulde de ruimte zich met mensen en tactisch manoeuvreerden wij ons tussen de mensen door zodat we iets aan de zijkant konden staan, veilig tussen de mensen.

Toen Dean Saunders het podium op kwam lopen begonnen mensen, en vooral vrouwen, luid te juichen en te klappen. Ook Dean had goede zin want hij begon uit volle borst te zingen. Helaas wist Dean het niveau maar één liedje vol te houden want aan het einde van het derde liedje keken we om ons heen en zagen we dat we niet meer midden tussen de mensen stonden, maar vooraan. De rest van de mensen was al teleurgesteld afgedropen. Uiteraard lieten wij ons niet kennen en bleven wij staan. Dit tot grote frustratie van Dean want wij kenden de tekst niet, en echte feestnummers zijn wij ook niet. Waarschijnlijk dacht Dean ook dat hij beter tegen de poppen van Madame Tussauds kon gaan zingen, zo stoïcijns stonden wij naar hem te kijken. Maar Dean liet zich niet kennen en kondigde aan dat hij nu zijn meest bekende lied ging zingen. Wij hoopten voor hem dat wij het liedje ook zouden kennen, maar helaas, ook dat nummer kenden wij niet. Wanhopig keek hij ons aan en probeerde ons aan te moedigen mee te zingen, waarop wij onze handen opstaken en aangaven het nummer niet te kennen. Het gehele optreden liep uiteindelijk uit op een fiasco waarbij Dean aan het einde toegaf dat hij weleens enthousiaster publiek had meegemaakt maar dat dat waarschijnlijk aan het tijdstip van de show lag. Ja Dean, als er drank in de man is maakt het niet zo veel uit dat je een beetje vals aan het lallen bent, maar om tien uur ’s avonds kun je het niet maken om een toontje lager te zingen.

Enfin, na de tijd kon iedereen die wilde, nog met Dean op de foto. Knuttie en ik keken elkaar vragend aan. Moesten we dit nu wel doen? Wilden we überhaupt wel gezien worden met deze gast? Knuttie had de beste man inmiddels opgezocht met haar telefoon om te kijken of hij nog over andere kwaliteiten beschikte. Dean bleek een fanatiek kickbokser te zijn. Daar konden we wel wat mee.

Toen we eenmaal aan de beurt waren keek Dean ons wat verontschuldigend aan. Knuttie en ik gaven aan hem überhaupt niet te kennen, maar dat hij wel leuke tatoeages had. Of we die even mochten zien. Nadat hij z’n spierballen had getoond, trok Knuttie haar stoute schoenen aan en vroeg om een foto met Dean alleen. Ik zou de foto maken. We moesten Dean even uit de kooi lokken en vraag niet hoe we het voor elkaar hebben gekregen, maar zoals de foto al illustreert zat het uitdelen van klappen er toen al in.


[1] https://www.nu.nl/achterklap/5611736/dean-saunders-hoopt-paar-kilo-af-vallen-in-gevangenis.html

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment