Afgelopen vrijdag is Zusje weer in mijn huis neergestreken. Zusje klinkt misschien wat verwarrend, aangezien er DNA-technisch gezien waarschijnlijk totaal geen overeenkomst is, maar als we samen in het openbaar worden gespot, zouden mensen dit wel geloven. Zusje is namelijk net zo impulsief als ik als het om de dagbesteding gaat. Verder is ze net als ik blond en lang, is ze sportief en heeft ze als rode draad in haar leven ijs eten. Softijs dan. We weten inmiddels bij elke cafetaria in de buurt wanneer er weer softijs te halen valt. Kennelijk hebben ze nu winterstop dus dat wordt afzien. Dat het om mijn kleine Zusje gaat blijkt uit het feit dat het woord ‘rem’ niet in haar woordenboek voorkomt. Evenals angst. Dit is vooral te merken tijdens het mountainbiken als ze weigert haar Hello-Kitty-helm op te doen maar wel met volle vaart naar beneden scheurt. Soms ben ik bang dat ik haar ooit een keer van de boom af moet schrapen, maar tot nu toe is het aardig goed gegaan.

Ter illustratie een gemiddelde zaterdag. Zusje appt mij of ik al wakker ben. Bij bevestiging ligt ze vijf minuten later in mijn bed. ‘Wat zullen we vandaag gaan doen?’ Vraagt ze. ‘Iets wilds’, antwoord ik. Na wat wilde ideeën zoals schaatsen met pinguïns, snowboarden, mountainbiken en parachutespringen, zijn we eruit en na het ontbijt vertrekken we naar Bounz.

Bounz is een hele grote hal vol trampolines waar je een uur lang de tijd hebt om helemaal los te gaan. Lees; geblesseerd te raken, dingen kapot te scheuren en kleine kinderen te lanceren. Je zou denken, dat gaat helemaal mis! En dat klopt… althans, dat laatste is gebeurd. Helaas kunnen we hier nu niet op ingaan, wellicht komt het nog in een latere blog terug. Nadat we zelf een kwartiertje aan het inspringen waren, kwam er een groepje kinderen met een verstandelijke beperking binnen. Gelijk hadden we vrienden gemaakt. Na een diepgaand gesprek met onze nieuwe vrienden over Kerst, besloten we om bij terugkomst kerstkoekjes te gaan bakken. Dat lanceren gebeurde trouwens hierna.

Onderweg ventileerden we ons idee aan de DJ waarop ook hij besloot om mee te helpen (lees; toekijken) met koekjes bakken. Zusje wist een goed recept waarbij we alleen bloem, poedersuiker, boter en custard nodig hadden. Als echte professionals pakten we eerst alle ingrediënten bij elkaar. Hebben we gezien bij Heel Holland Bakt. Ik vroeg haar naar het gewicht van de producten om goed af te meten en soepel noemde ze alle maten uit haar hoofd. We gingen lekker. De boter werd met geweld gesmolten door Zusje, smelten is overigens wat anders dan bakken hè, en ik was bezig niet alleen alles in de bak te doen maar ook de rest van de keuken te bedekken. Nog steeds was niets aan de hand. De DJ keek ondertussen vermakelijk toe hoe wij als Jut en Jul aan de knutsel waren. Lekker met de handjes, niets aan het hoofd beviel tot nu toe prima. Totdat… ‘waarom wordt het geen vast deeg?’ Vroeg zusje. Ik keek naar het prakje in de bak en bekeek nogmaals de ingrediënten. ‘Weet je zeker dat je alles goed hebt afgemeten?’ Vroeg de DJ. ‘Volgens mij heb je te weinig boter’. Zusje noemde nogmaals op hoeveel er van alles in moest maar in plaats van 75 gram had ze het nu over 200 gram boter. De DJ begon te lachen. Hoe kan het nu misgaan als je maar vier ingrediënten nodig hebt? ‘Tja, ik heb de boter niet afgesneden.’ zei ze en keek mij vuil aan, waarop ik riep; ‘Je had maar één taak!!!’ Kennelijk is het onthouden van de ingrediënten en de hoeveelheden toch moeilijker dan gedacht. En dan vooral de combi.

Enfin, nadat we alsnog de goede hoeveelheid boter hadden toegevoegd ging Zusje als een volleerd banketbakker aan de slag met de koekjes. Na het bakken hadden we twee bakplaten vol koekjes waarvan er één al op was voordat ze waren afgekoeld. Resultaat; verbrande tong. De rest deden we in een zakje om later die avond af te geven bij een vriendin die ziek op bed lag. We waren goed bezig. Toen nog wel…

De avond bleek kouder dan verwacht en ook de vriendin nam de telefoon niet op, dus we besloten om de koekjes de volgende dag te brengen. De avond bestond verder uit een vol programma met verjaardagen en uiteindelijk belandden we aan het einde van de avond dansend in de club waar de DJ stond te draaien. Rond half vier waren we weer thuis. Na al dat dansen hadden we enorme trek, maar ik heb uiteraard nooit iets in huis. Behalve… koekjes! Je raadt het al, die koekjes hebben de vriendin nooit meer bereikt.

Ps. Lieve vriendin, ik beloof deze week nog langs te komen met wat lekkers. Zelfgemaakt kan ik echter niet garanderen, gelet op bovenstaande…

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment